Ὁ ἄνθρωπος, ὁ κόσμος καὶ ἡ ποίηση

 Ἀνάσκαψα ὅλη τη γῆ νὰ σὲ βρῶ.

Κοσκίνισα μὲς τὴν καρδιά μου τὴν ἔρημο·

ἤξερα πὼς δίχως τὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι πλῆρες τοῦ ἥλιου τὸ φῶς.

Ἐνῷ, τώρα, κοιτάζοντας μὲς ἀπὸ τόση διαύγεια τὸν κόσμο,

μὲς ἀπὸ σένα

- πλησιάζουν τὰ πράγματα, γίνονται εὐδιάκριτα, γίνονται διάφανα -

τώρα μπορῶ ν᾿ ἀρθρώσω τὴν τάξη του σ᾿ ἕνα μου ποίημα.

Παίρνοντας μία σελίδα

θὰ βάλω σ᾿ εὐθεῖες τὸ φῶς.

.

Ν. Βρεττάκος

Τι μπορεί να ζητάνε αυτά τα μάτια από τους μεγάλους;;;; Αγάπη, κατανοήση ή μήπως απλά ένα χωνάκι παγωτό!!!

Μάλλον όλα αυτά μαζί!!!

Χρόνια Πολλά, ΜΑΝΑ, ΜΗΤΕΡΑ, ΜΑΝΟΥΛΑ, ΜΑΜΑ!

Μάνα μου,

πήρες το βάρος της ζωής μέσα στα χέρια σου

κι ήταν ατέλειωτα της πίκρας τα νυχτέρια σου

Παρηγοριά μου μες στις δύσκολες τις ώρες μου

με την αγάπη σου μου γλύκαινες τις μπόρες μου

Ήσουνα στήριγμα κι η πιο γλυκιά παρέα μου

η πρώτη λέξη μου,

Mάνα,

κι η τελευταία μου.

Μάνα μου,

μέσα στου κόσμου την ψευτιά δεν υποχώρησες

κι όλες τις λύπες που σου έδωσα συγχώρησες,

Mάνα μου.

Όλα σε σένα τα χρωστάω, ότι έγινα

γιατί μου έδινες κουράγιο και δεν έσβηνα,

Μάνα μου.

.

"Σ΄ ευχαριστώ Θεέ μου, που έσκαψες τόσο βαθιά με τον πόνο μου, και Σε βρήκα!

Οι πόνοι της Παναγιάς

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ' άδικο φωνάξεις
Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,
που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.

Συ θα ‘χεις μάτια γαλανά, θα 'χεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω από ματιά κακή και από κακό καιρό,
από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.
Εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης

Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό
να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,
κ’ υστέρα απ' το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ
που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι...

Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής,
κι η Αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μη την πεις.
Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.
Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.

Ώχου, μου μπήγεις στην καρδιά, χίλια μαχαίρια και σπαθιά.
στη γλώσσα μου ξεραίνεται το σάλιο, σαν πικρή αψιθιά!
- Ω! πώς βελαζεις ήσυχα, κοπάδι εσύ βουνίσιο...-
Βοηθάτε, ουράνιες δύναμες, κι ανοίχτε μου την πιο βαθιά
την άβυσσο, μακριά απ’ τους λύκους να κρυφογεννήσω!

Κ. Βάρναλης

Μεγάλη Εβδομάδα! Η Εβδομάδα των Παθών!

Πριν μας στείλει ο Θεός το Σταυρό που σηκώνουμε, τον κοίταξε με την ατελείωτη δικαιοσύνη Του, τον θέρμανε στη γεμάτη αγάπη καρδιά Του, τον ζύγισε καλά με τα στοργικά Του χέρια μη τυχόν και πέσει βαρύτερος από όσο μπορούμε να σηκώσουμε, και αφού υπολόγισε το θάρρος μας

τον ευλόγησε και τον τοποθέτησε προσεκτικά στους ώμους μας.

Μπορούμε να τον σηκώσουμε!

Ας τον κρατήσουμε κι ας ανεβούμε από τον Γολγοθά προς την Ανάσταση!

.

.