Μαμά!

ΓΕΡΝΑΩ ΜΑΜΑ


Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

Πρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου

Άλλες ερμηνείες: Χαρούλα Αλεξίου
.


Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω τα βάζω στη σακούλα και σ' τα φέρνω.

Ρωτάς για την καριέρα μου τη νύχτα και τη μέρα μου

κι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω.

Και σκέφτομαι που πίνω κόκα-κόλαγια να 'ναι πάντα ίδια

αλλάζουν όλα.

Κι ανοίγω το ψυγείο σου,το "έλα" και το "αντίο" σουζητούσα στη ζωή μου

πάνω απ' όλα.

Μαμά, πεινάωμαμά,

φοβάμαι μαμά,

γερνάω, μαμά.

Και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:ωραία, νέα κι ατυχής.

Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα

να ξέρεις πως σου τα 'χω φυλαγμένα.

Και τέλειωσα με άριστα

αλλά δεν έχω ευχάριστα,

όλα στον κόσμο είναι γραμμένα.

Τριάντα καλοκαίρια και χειμώνες

τις άγριες σού φέρνω ανεμώνες.

Και κοίτα, ένα μυστήριο του κόσμου το κριτήριο

πως μοιάζουμε μου λέει σαν δυο σταγόνες.

Μαμά, πεινάω μαμά,

φοβάμαι μαμά,

γερνάω, μαμά.

Και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:ωραία, νέα κι ατυχής.
.




Για όλες τις μαμάδες ...



.


Ότι περνώ είναι η δύναμή μου
κι όταν με τα κύματα παλεύω
ψάχνω το μονοπάτι του ονείρου
Το δρόμο που χαράζει το φεγγάρι
όταν η θάλασσα γίνεται γυαλί.
Κι όταν μες στη φουρτούνα χάνομαι
ένα φάρο ψάχνω
ένα χαμόγελο είναι αρκετό.
Τα βράχια να αποφύγω
στη στεριά να ξαναβγώ!
(25-11-2001)
.





Κι όπως αλλάζει το φεγγάρι


και χίλια φεγγάρια έρχονται


το μυαλό μαθαίνει


η ψυχή καταλαβαίνει


και η απόρριψη γίνεται φύση


με το νου και την καρδιά...


Μπορεί να ΄χει άλλο πρόσωπο


μα φοράει τα ίδια ρούχα


και το ίδιο δώρο φέρνει


Μοναξιά!


Και ψάχνεις να δεις το φεγγάρι


όμως θες να μπεις από την άλλη πλευρά


τη σκοτεινή


γιατί αυτή σου ταιριάζει


και όχι η φωτεινή


για να κρύψεις το δικό σου σκοτάδι


γιατί έμαθες να ζεις τη νύχτα


όταν οι άλλοι γαλήνια αναπαμένοι στις ενοχές τους


στις άδειες ζωές τους


εσύ ψάχνεις να βρεις το γιατί.


Πώς άφησες να γίνεις το δικαίωμα


που σαν πέπλο κρύβει τις ενοχές τους;


Μα αδειάζεις περισσότερο


Αδειάζει το μυαλό


κενή η ψυχή


και φεύγεις χίλια φεγγάρια πίσω


όταν ζητούσες το φως...


Μα έχασες το δρόμο...


Λαχτάρα και νοσταλγία


και το χτες


μικρά, άσπρα λαμπιόνια στο σκοτάδι


που χάνονται και σβήνουν...


Αδειάζει το μυαλό


σβήνει η ψυχή...

(16-7-2008)




Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Διαδέχονται οι μέρες μου γρήγορα η μια τους την άλλη σα να 'ναι πουλιά που κυνηγιούνται στο σούρουπο μιας ερήμου μπερδεύονται, πέφτουνε το ένα τους πάνω στο άλλο χτυπιούνται - σωριάζονται, γίνονται ένα σώμα οι μέρες μου. Σφηνώνονται μες στις Κυριακές οι Δευτέρες μπλέκονται οι μήνες καθώς τα χαρτιά της τράπουλας: Μάρτης κι αμέσως Δεκέμβρης, Αύγουστος έπειτα παγώνουν οι άκρες των χεριών μου καθώς ψηλαφώ το λαβύρινθο προσπαθώντας να βάλω μετά την Κυριακή τη Δευτέρα ή τον Απρίλη πριν απ' το Μάη. Να χωρίσω ξανά τη βδομάδα σε εικοσιτετράωρα. Nικηφόρος Βρεττάκος

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου

  • SYNCHRO MONSTERS - *Synchro Monsters είναι το νεότερο είδος Κάρτας «Monster». Κυκλοφόρησαν στο πρώτο Starter Deck 2008. Το χρώμα του πλαισίου της κάρτας τους είναι λευκό. Ο...
    Πριν από 16 χρόνια
  • Δεν σας ξέχασα... - ...Απλά, μερικές φορές δεν προλαβαίνουμε τα γεγονότα που τρέχουν...Είμαστε όλοι καλά.Σας ευχαριστώ που δεν με ξεχνάτε κι ας χάνομαι για τόσο καιρό.Κι εγώ σ...
    Πριν από 16 χρόνια
  • Αφιέρωμα στην ελιά - Μετά την ενότητα του μαθήματος της Γλώσσας ¨Η ελιά" οι μαθητές και μαθήτριες της Δ΄τάξης ολοκλήρωσαν τη δική τους έρευνα και μαw παρουσίασαν τις ομαδικές ...
    Πριν από 7 χρόνια